บทที่ 63 บทที่ 30

นงเยาว์เหม่อลอยไปยังนอกหน้าต่างท้ายสวนเรือนหลังเล็ก ดวงตาไร้จุดหมายความทรงจำยังว่างเปล่า เพียงแค่เริ่มทบทวนพลันปวดหัวอย่างแรงจึงไม่ค่อยได้คิดมากนัก ใช้เวลาให้ผ่านไปเรื่อย ๆ

“พี่ปริก”

“ว่ากระไร”

นงเยาว์เอี้ยวหน้ามองหญิงร่างบึกบึนที่ยืนเฝ้ายามทุกวันในช่วงเย็นจนถึงเช้าอีกวัน

“เหตุใดนงจึงออกไปเดิ...